SCHRODER: "H2BE TIMMERT MET VALLEN EN OPSTAAN AAN DE (KAMPIOENS)WEG"
27 oktober 2011

Donderdagochtend 27-10-2011, 11.30u

 

Wat was afgelopen zondag een muffe dag. Rondsjouwen in normale kledij op de club geeft een vreemd gevoel. Gelukkig had ik wel een koude pint in mijn hand om het nare onderbuik gevoel dat ik hier aan overhield te verzachten. Het was prachtig hockeyweer en zo besloot ik de wedstrijd van Heren1 aan de andere zijde van het veld te bekijken zodat de koude pint extra hard kon aankomen. Heren1 won zijn thuiswedstrijd en ik heb kunnen genieten van oud Heren2-er Wierks die zijn goal op fabuleuze wijze schoon wist te houden. Het deed me deugd dat Wierks de wekelijkse en individuele prijs won (Most Valuable Player). Het verbaasde me echter wel dat binnen Heren1 hier niet acute overeenstemming over was. Maakt verder ook niets uit. Voor Heren2 was het per slot van rekening herfstvakantie. Een mooi moment om te evalueren.

 

Seizoen 2011-2012 is nu al een zeer bewogen seizoen. Zo heb ik na twee mooie en trotse seizoenen het coachstokje aan Craig Fuller overgedragen. Fuller, afkomstig van hockeyclub Tilburg waar hij het eerste team in de Hoofdklasse ondersteunde, heeft gekozen voor het hechte en gedreven H2be. Na vier jaar neemt H2be afscheid van oefenmeester van der Valk. Afgelopen vrijdag is na lang wachten een moment gevonden om de half gepensioneerde trainer te bedanken voor zijn enthousiasme, betrokken- en wijsheid. Naast de komst van Fuller heeft H2be een aantal jonge en getalenteerde gezichten verwelkomd. Ik ben trots op onze aanwas. Het zijn jongens die ik zelf een aantal jaar heb getraind. Het is aan Fuller en de oudere spelers om ervoor te zorgen dat deze jongens zich blijven ontwikkelen. Een speciaal bedankje verdient oud Heren2-er Pieter Beljaars. Jarenlang was hij een van de meest waardevolle spelers en was hij onmisbaar in het veld. Ik wil Beljaars bij deze een warm hart toedragen en melden dat ik zal wachten op zijn come back.

 

Opvallend is dat H2be vorig seizoen met hetzelfde aantal punten en nagenoeg hetzelfde doelsaldo is geëindigd als het seizoen daarvoor. Afgelopen jaar was het voldoende voor een derde plaats, het jaar daarvoor was het goed voor een tweede plaats. Dat getuigt van een sterke basis en stabiliteit. Twee maal een podiumplaats, met de kanttekening dat H2be vaak won van de sterkste tegenstanders in de poule. Zo wist het collectief twee maal te winnen van de laatste kampioen, maar ook van de kampioen het jaar daar voor. Afgelopen zomer heb ik mezelf vaak achter de oren gekrabd en nagedacht over wat mijn team tot op heden te kort kwam voor het kampioenschap. Zowel Zwart-Wit als Were Di waren terechte kampioenen, maar wat moet er dan veranderen bij het tweede van Berkel-Enschot? De ambitie om kampioen te worden is door ons nog nooit eerder uitgesproken, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik er soms wel over fantaseerde. Ik beeldde mezelf dan in hoe apetrots ik zou zijn op ‘mijn/ons’ team. Zo degradeerde H2be acht jaar geleden, werden we kampioen het daaropvolgende jaar, streden we een aantal seizoenen voor lijfsbehoud, behoorden we de laatste jaren tot de sterkste teams van de competitie en vroeg ik me afgelopen zomervakantie af hoe H2be kampioen zou kunnen worden… Het is leerzame hockeyreis voor me geweest en zo is er over de jaren heen ontzettend veel veranderd. Met de komst van trainer-coach Fuller werd er al voor de start van dit seizoen voor het eerst wél de ambitie uitgesproken om kampioen te worden in de res. Overgangsklasse A. Een nieuwe mindset waaraan iedereen moet wennen. Ik denk dat dit door menig Were Diaan kan worden beaamd (knipoog naar v d Velden, ik weet dat je dit leest). Een goede voorbereiding ging vooraf aan de eerste competitiewedstrijd. Met elkaar werd over de te behalen doelstelling gesproken rondom het kampvuur in de bossen tijdens het teamweekend. Berkel-Enschot2 keek vol zelfvertrouwen uit naar de start van de competitie: MOP2-H2be.

 

Wat een domper om met een verliespartij te starten! De kater die ik aan deze wedstrijd overhield heb ik pas na een week de nek om kunnen draaien. Erg leuk om je vrienden en clubgenoten uit te leggen dat je het betere team was in deze openingspot, maar dat zal de KNHB koud aan de kont roesten. Dat het sterkste team niet altijd wint, heb ik al vaker in het verleden benadrukt. Gelukkig werd de week daarop overtuigend van Push3 gewonnen en zo leek de valse start in Vught een slippertje. Toch bleef het niet bij dit ene slippertje. H2be speelde gelijk tegen Breda3 en verloor het in eigen huis van Tilburg5. Twee grote teleurstellingen. Vooral omdat beide wedstrijden makkelijk gewonnen hadden kunnen worden. Ik ga geen betoog houden over dat in mijn ogen H2be sterker is dan beide teams, want daar koopt niemand geen zak voor. Het is een zwakte bod. Als H2be het betere team is, dan moet het veldspel zich uitdrukken in harde punten, zeker met een dergelijke doelstelling. Drie punten, dat is het enige dat telt. Onmiddellijk rees bij mij de vraag wat er dan beter moest. Fuller gaf aan tevreden te zijn met het vertoonde spel (met uitzondering van de genante vertoning tegen Breda3). Natuurlijk kan men pech hebben, maar hier schuif ik liever niets op af. Fuller legde de vinger op de zere plek: het hockeyen op de helft van tegenstander moest drastisch verbeteren met nadruk op de eindpass. Ook raadpleegde hij al zijn spelers en vroeg om schriftelijke feedback. Tevens nam hij met mij onze opportune doelstelling nogmaals onder de loep. Was er een kleine crisis gaande binnen Berkel-Enschot2? Ik beken dat ik wel een beetje zenuwachtig werd van al dat vroege puntenverlies. Veelvuldig werd er getraind op de aandachtspunten en dat wierp zijn vruchten af. Tot mijn opluchting wist H2be zich te herpakken in het uitduel tegen het  altijd sterke Zwart-Wit. Het werd een heus slachtfeest in Breda. Er werd maar liefst acht keer gescoord. Ook liet Heren2-Hall of Famer J. Kuilboer(!) zien dat een correcte eindpass echt niet lastig hoeft te zijn. Wat een fantastisch gevoel gaf deze triomf. Dit had ik nodig, want ik was het de nek omdraaien van hockeykaters inmiddels beu. Het goede niveau werd vastgehouden, want vervolgens werd er zonder enige twijfel gewonnen van Were Di3. Toch bleek na de wedstrijd dat er sprake was van onvrede binnen het team. Fuller besloot kort terug te komen op deze onvrede bij aanvang van de dinsdagtraining. Dit leverde een waardevol moment op voor het team. Er werd in het kort geëvalueerd over andere aandachtspunten die belangrijk zijn voor H2be. Wat in mijn optiek nog het meest pleitte voor deze korte zelfreflectie is dat de aandachtspunten door de spelers zelf werden aangedragen. Dit bevestigt dat jongens zelf meedenken over verbeterpunten en dat is een goed teken. Ondanks de herfstvakantie werd er fanatiek doorgetraind. H2be lijkt weer terug op goede weg.

 

Het vasthouden van een goed niveau is misschien wel het lastigst. Iedere competitiezondag is er sprake van verschillende invloedrijke factoren die rol spelen bij het wedstrijdverloop. Ondanks allerlei bijkomstige factoren zal een team altijd de stempel in eigen hand moeten houden om gedurende zeventig minuten deze zelf op positieve wijze op de wedstrijd te drukken. Zo lijkt H2be zo nu en dan te bezwijken onder arbitraal dwalen of zo kan H2be de touwtjes uit handen geven doordat spelers zich niet aan basisafspraken houden en naar eigen inzicht een creatieve draai willen geven aan een wedstrijd die op dat moment misschien niet lekker loopt. Wanneer een wedstrijd niet naar wens verloopt, dan moet men gedisciplineerd terug naar de basis in plaats van gek doen. Dat is de manier om een niveau te behouden wanneer dit even inzakt. Hetzelfde geldt voor trainingen. Het trainingsniveau is wisselend. Zo kan een dinsdagtraining de trainer dunne schijt opleveren, zo kan een vrijdagtraining hem een trotse glimlach meegeven. Afgelopen dinsdagavond was zo’n ‘dunne schijt training’. Niet vanwege de oefeningen, maar vanwege belabberde prestaties van onszelf. Waar dit precies vandaan komt is me een raadsel. Het is beter om mezelf af te vragen hoe we dit in de kiem kunnen smoren. Coach Fuller spreekt over energie en concentratie. Natuurlijk heeft hij gelijk, maar tegelijkertijd zie ik ook eenvoudige dingen misgaan bij jongens waarvan ik zeker weet dat deze op dat moment geen last hebben van motivatieproblemen. Ik ken mijn pappenheimers. Soms gaan dingen faliekant mis, ondanks de personen in kwestie echt wel hun best doen om een oefening goed uit te voeren. Betekent dat dan dat het team incapabel is? Nee. Nogmaals, ik weet wat voor vlees ik in de kuip heb en gelukkig beaamt Fuller dezelfde gedachte. Het één heeft onlos maakbaar te maken met het ander. Mensen raken soms gefrustreerd door zichzelf of een ander. Een klote pass volgt, waar de passontvanger op zijn beurt weer van baalt en de bal niet correct gecorrigeerd krijgt en vervolgens ook een flut bal geeft etc. Niet vergeten mag worden dat dit allemaal gebeurt onder toeziend oog van trainer en teamgenoten die uiteraard na enkele herhalingen gezellig mee van de negatieve spiraal afglijden. Oefening stop, trainer boos, schouders eronder en wederom gaat het mis. Zonder dat mensen naar elkaar vloeken of verwijtende opmerkingen maken is tijdens zo’n dunne schijt training de irritatie goed voelbaar. Zo had ik afgelopen dinsdag een klein onderonsje met Strijker die dit ook zo beoordeelde. De één blijft gefrustreerd, de ander krijgt zijn focus niet terug en bij een derde gaat het aan zijn zelfvertrouwen knagen. Hoe dan ook; het zit tussen de oren. Misschien kunnen we een praatgroep starten. Of wellicht is het een idee om een teampsycholoog aan te stellen. Of misschien nog beter: een teammoeder die een gefrustreerd manneke eens stevig tegen de boezem drukt en een aai over de bol geeft. Natuurlijk is dit een kulverhaal. Hoewel dat boezemverhaal, afhankelijk van de grote van de decolleté, zo slecht nog niet klinkt!! Nee, aan deze Dr. Phill praktijken durf ik me niet te wagen en dat is ook helemaal niet nodig. Mensen moeten een dikkere huid hebben en eventuele frustraties makkelijker van zich af laten glijden. Wat mij betreft springen de heren in een bak glijmiddel voor een training als dit een extra dimensie heeft aan het laten afglijden van frustraties. Hoofd legen en plezier maken!! Dat is de enige remedie! Dat betekent niet dat een trainer of speler niet een keer kwaad mag worden of zijn onvrede mag uiten. Van een beetje kritiek smelt niemand. Ik geloof dat mijn boodschap wel duidelijk is, ondanks het soms wel uit het oog wordt verloren.

 

Een ander punt dat opvalt dit jaar is de absentenlijst. De trainingstijden zijn veranderd en daardoor is soms lastig voor spelers om op tijd aanwezig te zijn in verband met studie- of werkverplichtingen. Daarnaast is men op de hoogte van de speciale situatie van Taminiau en Hooijen Jr. Los hiervan zijn er nog tal van momenten geweest dat de groep niet compleet was. Natuurlijk liggen hier legitieme redenen aan te grondslag, maar het stoort me wel. Het aantal tekstberichtjes tussen mij en Fuller op trainingsdagen is schrikbarend. Het enige dat ik hierover kan melden is dat ik hoop dat dit sterk afneemt.  

 

De draad is in de laatste twee competitieweken weer opgepakt en zo wordt een enigszins teleurstellende zesde plek ingenomen door H2be op de ranglijst. Eenentwintig doelpunten voor en tien tegen. Daarmee heeft alleen koploper Tilburg minder tegendoelpunten. Toch merkte de ervaren Taminiau terecht op dat tien tegendoelpunten teveel is. Zo beoordeel ik dat ook. Simpel voorbeeld is de wedstrijd tegen Were Di3. In een dergelijk duel moet de nul gehouden worden in plaats van twee ongelukkige voetzoekers om de oren krijgen. De puntjes dienen op de i te worden gezet. H2be loopt vijf punten achter op de koploper en heeft tegen de top drie zijn eerste wedstrijden gespeeld. Van de week vroeg iemand of ik onder de indruk ben van de competitiebezetting. Nee. Ik ben niet onder de indruk. Het is een fantastische poule met leuke teams, maar dit seizoen moet Berkel-Enschot2 aan het langste eind trekken. Ik begrijp dat er een grote vuilluik schuilt voor teams met een dergelijke doelstelling, maar toch meen ik ieder woord. H2be beschikt over meer dan genoeg kwaliteit, maar zoals eerder vermeld dient deze kwaliteit zich wél uit te drukken in harde punten. Met de gedurfde kop van dit stukje wil ik geen misplaatste arrogantie tonen, maar wil ik mijn vertrouwen uitspreken naar het collectief waar ik dit jaar aanvoerder van ben geworden. De vinger is door coach Fuller en door spelers zelf op de zere plek gelegd. Mentaal sterk zijn en blijven is een pré om succesvol te worden. Koppies leeg, plezier maken, lering trekken uit trainingen en concentratie ten alle tijden vasthouden. Ik geloof in mijn H2be, maar we zullen het samen wel waar moeten maken.

 

Komend weekend staat Were di4 op het programma. Het betreft een hockeyontmoeting die H2be moét winnen. Graag zou ik achterin de nul houden én zoals van der Valk zou zeggen: ‘geen sportieve genade!!’… 

 

 

Geplaatst door: Michiel Schröder
16 maart
29 februari [LINK]
2 december
25 november
24 november [LINK]
21 november
9 november
3 november
31 oktober [LINK]
23 oktober
19 oktober
9 oktober
23 september
19 september
16 september
16 september
15.05 p.r.ceptie
10.04 Joris
07.04 Co
23.03 p.r.ceptie


Site by: QForma - www.qforma.nl Copyright © Heren 2 Berkel-Enschot
2002 - 2016