Berkel sluit seizoen af met punt tegen gefrustreerd ‘laat-maar-geven’-Tilburg
12 juni 2015
Zondag 7 juni 2015, 10:00uur. De wekker ging en voor het eerst sinds 21 eerdere wedstrijdzondagen werd ik wakker zonder een vorm van (gezonde) wedstrijdspanning in mijn lichaam. Een verrassend maar aangenaam gevoel waardoor ik mijn ochtend kon vullen met rustig ontbijten, in plaats van het bedenken en vooraf analyseren van verschillende scenario's die zich tijdens de aankomende wedstrijd mogelijk voor zouden gaan doen. Na een moeilijk seizoen met enkele ups, maar ook vooral veel sportieve downs is Berkel-Enschot heren 2 er een week geleden tegen Tilburg 3 al in geslaagd om zichzelf te verzekeren van een extra jaar in de reserve hoofdklasse. Een korte beschrijving van het voorbije seizoen is op zijn plaats bij het laatste wedstrijdverslag, maar in het verslag van vorige week heeft Tim deze taak al met verve op zich genomen (Bedankt daarvoor, dat bespaart me weer wat tijd). Blessures en wisselvalligheid zijn de steekwoorden die voor Berkel-Enschot als een rode draad door het seizoen hebben gelopen.

Met de wetenschap dat er deze zondag eindelijk een wedstrijd op het programma stond waar het nergens meer om ging, het heerlijke zonnetje en het vooruitzicht op een mooie seizoensafsluiter op MHC Berkel-Enschot begaf ik me richting de pius. Vanuit daar vertrok ik, begeleid door de melodieuze beats van DJ Frontliner, tezamen met de andere helft van de inmiddels befaamde Winkelmolen-tandem en ‘Wouter-you are the love of my life, i wanna shag your wife-Loven' richting HC Tilburg. Aangekomen op Tilburg merkte ik duidelijk dat de rest van het team met hetzelfde ontspannen gevoel naar deze wedstrijd toeleefde. Met name het zien van de (helaas) geblesseerde Hans, die om 11:30 al zijn eerste goudgele rakker achterover tikte, gaf de bevestiging dat we ons toch écht hadden gehandhaafd in de hoofdklasse.

Toch betekende deze ontspannen wedstrijdvoorbereiding niet dat er niet meer gehockeyd hoefde te worden. De wedstrijd die vandaag op het programma stond was zeker niet de makkelijkste wedstrijd die wij dit seizoen zouden spelen. Tilburg 2 is namelijk (uit mijn hoofd) de enige tegenstander in de reserve hoofdklasse waartegen Berkel-Enschot nog nooit ook maar één punt heeft kunnen pakken. Thuiswedstrijden leverden de voorbije seizoenen vaak een nipte nederlaag op, maar uitwedstrijden bij Tilburg 2 zorgden keer op keer voor desastreuze uitslagen. En ondanks het feit dat we weliswaar veilig waren, wilde niemand bij Berkel het seizoen afsluiten met een enorme nederlaag tegen een tegenstander die we allemaal ook persoonlijk kennen of zelfs mee samen hebben gespeeld.

Met deze gedachten in mijn achterhoofd was ik nieuwschierig wat onze captain/coach Michiel dit keer voor trucs uit de hoge hoed zou toveren. Zou het alom geprezen ‘pivit' spel weer tevoorschijn worden gehaalden zou Co dan eindelijk ook deze veelbesproken en gewilde rol mogen vervullen? Zouden we ze verrassen met een serie mini-scoopjes van Frans? Of zouden we vandaag het tactisch plan geheel loslaten en binnen het team een mooiste-solo-wedstrijd houden? Geen van mijn hoge verwachtingen bleek helaas waar, voor deze laatste pot gingen we terug naar het oude bekende en poogden we met een 4-3-3 opstelling en een hoop inzet het beste eruit te halen tegen Tilburg 2.

Al bij de start van de wedstrijd werden de verhoudingen op het veld duidelijk. Tilburg, voorzien van een scala aan technisch begaafde spelers, had het initiatief en trachtte door middel van het uitspelen van de directe vent een overtal situatie te creëren. Berkel reageerde terug met snelle aanvallende omschakelingen, gelanceerd door lange, hoge, mini of onbedoeld verre diagonale scoops van Frans en Michiel. Deze strijdwijze bleek goed uit te pakken want na een snelle omschakeling wist Erik-Jan de bal voorbij de keeper bij Casper te brengen, die onjuist van een doelpoging werd weerhouden. Een scheidsrechter met een duidelijk wit-blauw hart waagde nog een poging een strafcorner te geven, maar herstelde dit na overleg alsnog: strafbal. Met Hans geblesseerd langs het veld was dit een uitgelezen kans voor Erik-Jan-‘ik-schiet-heren2-persoonlijk-naar-nog-een-jaar -hoofdklasse'-De Bekker om zijn seizoenstotaal op te schroeven naar 11 en zijn 2e plek op de topscorerslijst te verstevigen. Hij stuurde Lucas (keeper Tilburg 2, red.) de verkeerde hoek in en zette Berkel hiermee op een 1-0 voorsprong, wat tevens de ruststand werd.

Met deze nooit eerder vertoonde 1-0 voorsprong tegen Tilburg werd de naar verwachting zware 2e helft weer aangevangen. Ondanks een onveranderd spelbeeld kwam er een onverwachte uitbreiding van de voorsprong. Berkel-Enschot haalde een corner en Michiel wist deze onberispelijk op het plaatje binnen te slaan: 2-0. Merkbaar steeg binnen het team het gevoel dat dit seizoen mogelijk afgesloten kon worden met één of meer punten. Tilburg zette een duidelijk wanhoopsoffensief in waarbij het vooral trachtte om zo veel mogelijk ballen de cirkel in te slaan zonder deze uberhaupt onderweg aan te raken. Mijn keel, alsmede die van mijn teamgenoten, begon langzamerhand pijn te doen van de woorden ‘laat maar geven', ‘laat maar schieten' en ‘laat maar pushen'. Gesteld mag worden dat Tilburg, exact geturfd door Max (ik begreep eerder dit seizoen dat hij een dergelijke baan graag wilde), na 70 minuten zo'n 25 maal een loze bal de cirkel in had geslagen. Al deze gemiste pogingen, gecombineerd met het verbale en fysieke geweld van het verdedigende Berkel-Enschot (ik noem geen namen ter bescherming van deze personen) zorgde voor een extreem gefrustreerd Tilburg waarbij het klagen op het veld, de scheidsrechter, de tegenstander, de eigen stick en teamgenoten duidelijk de overhand kreeg ten opzicht van het hockey.

Helaas wist Tilburg ondanks deze situatie in de 2e helft toch nog twee doelpunten te maken waardoor de eindstand werd bepaald op 2-2. Voor het eerst in 3 jaar hoofdklasse heeft Berkel-Enschot een punt gepakt tegen Tilburg 2, waardoor een bewogen seizoen tot een positief einde is gebracht. Met dit goede gevoel, de stralende zon en het vooruitzicht op nog een jaar reserve hoofdklasse kon het bier rijkelijk gaan vloeien en werd onder leiding van Willem II hooligan T. Winkelmolen, onder het genot van een serie wraps en bierspelletjes op MHCBE, het seizoen luidkeels uitgezongen.

Vanuit hier wil ik graag, namens het hele team, iedereen bedanken voor de steun tijdens dit wisselvallige seizoen.
Specifiek wil ik graag nog de aandacht vestigen op Peet, bedankt dat je weer wekelijks als team-mama voor ons klaar stond. Interim coaches Ruud en Vincent, bedankt dat jullie ons in de 2e seizoenshelft hebben gecoached, dit heeft ons zonder meer de broodnodige punten opgeleverd om ons te handhaven. Ruud, bedankt voor je trainingen en persoonlijke adviezen voor-tijdens-en-na de wedstrijd (ondanks dat er soms wat heetgebakerde discussies uit voortkwamen). En uiteraard, last but not least, Michiel: helaas hebben we het dit jaar moeten stellen zonder coach maar je hebt zoals vanouds deze rol weer fantastisch op je genomen en van dit team een hecht team weten te maken, wat voor elkaar door het vuur gaat en wat duidelijk het niveau van de hoofdklasse waard is.

Tot slot uiteraard dank aan alle supporters die wekelijks op alle tijdstippen en alle accomodaties langs de lijn stonden om ons de benodigde support te geven.

Tot volgend seizoen!

Jeroen Winkelmolen

Geplaatst door: Jeroen Winkelmolen
16 maart
29 februari [LINK]
2 december
25 november
24 november [LINK]
21 november
9 november
3 november
31 oktober [LINK]
23 oktober
19 oktober
9 oktober
23 september
19 september
16 september
16 september
15.05 p.r.ceptie
10.04 Joris
07.04 Co
23.03 p.r.ceptie


Site by: QForma - www.qforma.nl Copyright © Heren 2 Berkel-Enschot
2002 - 2016