Eerste drie punten Berkel-Enschot na zwaarbevochten overwinning
12 november 2014

Zaterdagavond 8 september. Ik lig al vroeg in bed. Een zeker gevoel van spanning neemt mijn maag over. Morgen mag ik voor het eerst in zes weken weer hockeyen. Verschillende gedachtes schieten door mijn hoofd. ‘’Kan ik het nog wel?’’, ‘’Pakken we morgen onze eerste drie punten?’’, ‘’Pakt Corné weer geel?’’, ‘’Wie moet in godsnaam de tijd bij houden als ik niet meer op de bank zit, Snacky toch niet zelf?’’. Het zijn gedachtes die me niet loslaten. Ik kijk nogmaals op de klok. 5 voor 12. Hm, typisch. Een tijd die perfect past bij de wedstrijd van morgen. Het is 5 voor 12 voor de Heren 2 van Berkel-Enschot. Er moet een keer gewonnen worden.

Na een wat onrustige nacht fiets ik richting de hockey. Gelukkig heb ik in de ochtend al antwoord gekregen op één van mijn vragen. Michiel Beukers mag de komende maanden de vrijgekomen vacature als assistent naast Snacky invullen, en laat zien al vroeg scherp te zijn. Hopelijk is de rest dat ook. Onderweg denk ik kort terug aan het gesprek dat ik laatst, na de verloren wedstrijd tegen Push 2, had met Pablo. Hij vroeg zich hardop af hoe hij ons nog op een andere manier kon motiveren, dan de vele manieren die hij al uit de hoge hoed had getoverd.

Bij aanvang van de teambespreking bleek dat Pablo, in samenwerking met Erik-Jan nog één truc had. Een nieuwe manier om onze focus op de juiste plek te krijgen. Erik-Jan had een korte film in elkaar geknutseld (dank hiervoor!) Een combinatie van ordinair getier tegen de afkomst van onze tegenstander van vandaag (Hopbel, Schijndel) en een net zo beroemde als prachtige speech uit de film ‘’Any given Sunday’’. Heerlijk verwoord door niemand minder dan Al Pacino. Terwijl het kippenvel beslag nam van mijn arm, keek ik tijdens de speech de kamer even rond. Overal gefocuste, vastberaden gezichten. In sommige ogen was het vuur duidelijk zichtbaar. Bij andere brandde het net zo fel als een in de fik gevlogen auto, op de N65 richting Den-Bosch. Het was duidelijk dat de film zijn gewenste effect had.

Onder het toezicht oog van twee nieuwe leden van de Heren 2 Tifosi, Beer en Jules, en met twee versterkingen van Teerste, Nick en Polle, werkte we toe naar de enorm belangrijke wedstrijd. Het was erop of eronder. Alles of niets. Er moesten doelpunten gemaakt worden. Als ik dan toch een citaat mag gebruiken die hier (hoewel in een andere context) aardig van toepassing kan zijn: ‘’Liever zacht d’r in, dan hard d’r neffe’’ (wederom: dank Jan).

De wedstrijd zelf was uiteindelijk een hele belevenis. Een erg gelijk opgaande strijd, met Berkel-Enschot als iets bovenliggende partij. De functie van een strafcorner werd nog maar is duidelijk toen zowel Hans als de sleper van Hopbel in de eerste helft hun kwaliteiten lieten zien. Hans wat spectaculairder, links boven. De tegenstander vooral functioneel, goed geplaatst links onder. Toen ook Hopbel nog een doelpunt maakte, kon Hans wederom niet achterblijven. Hij versierde dan ook een strafbal, die hij er natuurlijk feilloos injoeg.

Met een 2-2 ruststand zou menigeen denken dat het meeste spektakel nu wel geweest was. Niets bleek minder waar toen de 2e helft nog moest beginnen. Tijd om naar de wc te gaan was er voor niemand. Want wat zich in die laatste 35 minuten af ging spelen was een bizarre vertoning.

Het begon allemaal nog rustig. Hans kreeg het weer op zijn heupen, en besloot nogmaals een strafcorner de hoek in te sturen. Keeper wederom kansloos. Na dit voorval, wat nog steeds met hockey te maken had, begon het wat grimmiger te worden. De keffertjes van Hopbel, begonnen steeds harder te blaffen. Niet zo zeer tegen de thuisploeg, maar toch vooral tegen het arbitrale duo. Nadat één opponent al een geel vierkantje in ontvangst had mogen nemen, bleek dit een opmaat tot een explosief einde. Nadat Frans weer is een perfecte ippon uitvoerde, en hier ook het inmiddels bekende commentaar voor kreeg, moest ook Pablo het ontgelden met een klap, die toch aardig een 3 honkslag op had kunnen leveren. Hij moest het bekopen met een flink gat bij de wenkbrauw.

Wie had gedacht dat het hierbij zou blijven, zat er redelijk naast. Ik wil het niet precies beschrijven maar wie een bloedende gazelle bij een groep leeuwen zou gooien, zou het zelfde zien. Eindresultaat: bloedstollende slotfase waarin Max uiteindelijk de bevrijdende treffer voor zijn rekening nam. Hij nam het citaat van eerder dit verhaal heel serieus en piste de bal in de hoek.

Einduitslag 4-2. Ondanks een zeer spannende wedstrijd eindigde Berkel dus met 3 punten. Gevochten voor wat we waard waren, soms te letterlijk, maar toch ook vaak binnen de regels. Op naar zondag, Breda 3, twee wedstrijden 6 punten zou heerlijk zijn.

 

Tim

Geplaatst door: Tim Winkelmolen
16 maart
29 februari [LINK]
2 december
25 november
24 november [LINK]
21 november
9 november
3 november
31 oktober [LINK]
23 oktober
19 oktober
9 oktober
23 september
19 september
16 september
16 september
15.05 p.r.ceptie
10.04 Joris
07.04 Co
23.03 p.r.ceptie


Site by: QForma - www.qforma.nl Copyright © Heren 2 Berkel-Enschot
2002 - 2016