SCHRÖDER: "EUFORIE GEVOLGD DOOR TELEURSTELLING"
21 april 2015

dinsdag 21 april 2015, 10:54 uur

We gaan even terug in de tijd. Vrijdag 10 april 2015 vond een fanatieke training plaats waarin H2be zich klaarstoomde voor de thuis wedstrijd tegen Breda2. Omdat ik die avond al wist dat de groep de daarop volgende zondag  gehavend zou zijn, heb ik op zaterdag de nodige versterkingen georganiseerd. Al weken lang helpen JongensA1 en Heren1 ons uit de brand, want het aantal blessures binnen H2be rijst de pan uit. Het is kort gezegd om te janken.

Die zondagochtend, 12 april 2015, benadrukte ik dat alleen wijzelf de uitslag van de wedstrijd zouden bepalen. H2be heeft wekenlang op rij getoond dat het meekan met de beste teams van de competitie, maar het had vooralsnog weinig punten opgeleverd. De wedstrijd tegen Breda2 zou een ommekeer moeten worden. Het betrof een prachtig zonnige dag en men leek er zin in te hebben. Niet geheel onbelangrijk. Nadat de wedstrijd was gestart ervaarde ik enige ongemakkelijkheid binnen ons team. Er werd niet slecht gehockeyd, maar tevens niet goed genoeg om Breda ‘kapot’ te spelen. Wel bleek al snel dat het hoog geklasseerde Breda2 niet in staat was om de bovenliggende partij te zijn. Berkel-Enschot2 wist meerdere malen gevaarlijk te worden, maar een doelpunt bleef uit. Een ongeschreven wet zegt dat in een derglijke situatie een tegendoelpunt snel zou vallen. En zo geschiedde het: 0-1. Bij rust sprak interim-langs-de-lijn coach Albers zijn vertrouwen uit. Albers gaf aan dat het zo slecht niet ging en dat een doelpunt vanzelf zou vallen. Wel dienden de puntjes op de i te worden gezet: het passtempo moest omhoog.

Dit advies werd in acht genomen, want H2be begon de tweede helft een stuk sterker. In de opbouw, lees kom en middenveld, ging de bal sneller rond waardoor er meer ruimte ontstond in de verdediging van Breda. Door middel van verschillende combinaties werd Berkel-Enschot al snel gevaarlijker. Een aantal strafcorners in ons voordeel volgden. Sleepkanon Kleine Hooijen mocht verscheidende keren aantreden een sleepte tweemaal hard raak. De mannen van Breda keken beteuterd toe, want zij hadden in deze fase weinig tot niets in te brengen en zij beschikten al helemaal niet over zo’n fantastische corner. Het was een fase waarin het verschil werd gemaakt. Berkel-Enschot nam terecht de leiding over en creëerde kans na kans. Deze kansen werden niet benut en zo deden we onszelf te kort. De wedstrijd had in dezelfde fase definitief beslist moeten worden. Breda2 werd nog een aantal keer gevaarlijk met een counter door middel van een hoge bal. Deze wedstrijd bleek nog lang niet gespeeld. Het werd 2-2. Gelukkig gaven we niet op bleef het team vasthouden aan het tempo dat we begin tweede helft maakten. Een velddoelpunt zette ons wederom op voorsprong. In de slotfase van de wedstrijd voerde Breda2 de druk op en ging op jacht naar een gelijkmaker. Met deze druk gaat H2be slecht om. Op de een of andere manier kruipt het team dan in haar schulp en roept het problemen over zich af. Bij een voorsprong lijkt H2be vaak minder zelfverzekerd. Dit is in het verleden al meerdere malen gebleken. Vreemd. Hoe dan ook, tien minuten van paniek volgden welke (gelukkig) niet leidden tot een derde tegendoelpunt. In de laatste seconden van de pot werd de verlossende strafcorner behaald. Ik vertelde Kleine Hooijen dat hij ditmaal op de appel van de lijnstop moest mikken. Geen probleem! De stang van de rechterkruising werd geraakt: 4-2, BAM!

Na de wedstrijd heerste een euforisch gevoel bij het team. Het betroffen drie broodnodige punten, maar ze waren zondermeer verdiend. Berkel-Enschot2 was de betere ploeg en heeft dan ook de meesten kansen afgedwongen die resulteerden in méér doelpunten dan de tegenstander maakte. Die middag was het heerlijk pils hakken op het terras.

Na een week lang iedere dag mijn hockey-app bekijken (nagenieten), verliet verleden vrijdag de euforie mijn lijf. Tijdens de vrijdagtraining speelden meer nieuwe pijntjes en blessures op bij verschillende spelers. Dit leidde ertoe dat het slotpartijtje bestond uit 3vs3 plus een keeper. Were Di2 zou de eerstvolgende tegenstander zijn en een paar extra blessures was het laatste dat we konden gebruiken… Were Di stond twee punten boven ons en bij winst zouden we mogelijk twee plekken stijgen. Een zes-punten-pot. Met een handvol invallers achter de hand leefde ik enigszins zenuwachtig naar de wedstrijd toe. Het feit dat deze wedstrijd om 16:30 uur gepland stond, deed mij op voorhand vermoeden dat Were Di wat speciaals in petto zou hebben. Nadat ‘kutjan’ De Bekker , ik en Dames1 een pak slaag hadden gehad op HCAS, zijn wij direct naar Tilburg gevlamd. Bij aankomst op Were Di spraken we één van de spelers van WD2: “we hebben er drie van Heren1 vandaag”. Duidelijk. Vandaag zou een lastige pot worden.

Were Di begon sterk aan de wedstrijd en drong H2be in de openingsfase direct achteruit. Were Di maakte het spel en wij probeerden dit tegen te houden. Al na een aantal minuten zag ik onze sub-mid-mid Jeroen Winkelmolen met pijn naar de kant hinken. Godverdomme, nog een blessure. We gingen verder met een ongebruikelijk middenveld en samen zouden we het beste ervan maken. Ik realiseerde me dat ik met een gelijkspel al héél blij zou zijn, want veel hadden we niet in te brengen. Were Di kreeg diverse strafcorners toegekend, maar één van hun invallers pushte meerdere malen niet raak. Het was een velddoelpunt dat Wd2 op voorsprong zette. Niet lang hierna werd een tweede Werediaans doelpunt gescoord. Hun ervaren spits bleek in vorm. H2be creëerde in de eerste helft weinig. De intentie om een goed tempo te spelen was aanwezig, maar lukte ons niet om de bal in de ploeg te houden. Na twee passes werd de bal vrijwel in alle gevallen verloren. In ieder individueel duel trok H2be aan het kortste eind. Om deze reden werden potentiële counters om zeep geholpen en moest veel ‘onnodig’ loopwerk worden verricht. Pijnlijk werd duidelijk dat we deze zondag mensen ontbeerden die een balletje vast konden houden. De ruststand betrof 0-2.

Na rust had het team zich goed opgepept ondanks de fikse tegenslagen. De wil om door te hockeyen was aanwezig. Were Di kakte in en even leek het een wedstrijd te worden. Na een kwartier spelen in de tweede helft kregen wij eindelijk onze eerste corner toegekend. BOTS, Kleine Hooijen schoot direct raak. 1-2. Ik hoorde spelers van Were Di mopperen en kort na dit doelpunt trok hun keeper zijn leg guards uit. Onze tegenstander had naar mijn idee een moment van bezinning nodig. Een tweede sleepcorner was zojuist nét langs de linker kruising gevlogen en ik voelde dat ze ‘m knepen. Tijdens het dode spelmoment kwamen wij ook kort bij elkaar en ik instrueerde het team om nog een strafcorner te behalen. Ik hoopte op een mazzeltje. Het arbitraal duo was niet om over naar huis te schrijven, dus zo konden we verschillende strafcorners helaas op ons buik schrijven. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat Were Di de betere ploeg was, maar met de huidige vorm van onze corner hadden we zomaar punten kunnen sprokkelen. Ik denk dat de scheidsrechter dit ook begreep. Ik incasseerde tussendoor nog een gele kaart nadat onze jongens in de dug-out lichtjes gefrustreerd hadden gereageerd richting de scheids. In het laatste kwartier tot twintig minuten incasseerden we de overige drie doelpunten. Dit laatste was niet nodig geweest. Een frustrerende wedstrijd met een uitermate teleurstellend resultaat en met Were Di2 als terechte winnaar. Onze Tilburgse hockeyburen slaakten een zucht van opluchting toen het laatste fluitsignaal luidde, want ook zij behoeden zichzelf voor eventuele degradatie. Wat een kutzooi.

De volgende dag zag ik op de hockey-app dat Zwart-Wit2, de huidige nummer 11, ons op twee punten is genaderd. Zij speelden verrassend gelijk tegen Push3. Terwijl ik deze laatste alinea tussen de bedrijven door aan het tikken ben, kreeg ik zojuist mijn eerste afmelding voor de training van vanavond binnen: Grote Hooijen, “Pablooo, ik moet toch weer afzeggen voor vanavond! M’n dinsdag rugklachten zijn weer ernstig”. Tsjaa, wat zal ik zeggen? In de strijd voor lijfsbehoud zit wel erg veel tegen. Reden tot paniek? Misschien wel, maar ik weiger te paniekeren. Dit levert toch niets op. Daarnaast heeft H2be al weken op rij goed hockey vertoond. Ik weet dat deze ploeg van iedereen kan winnen en om deze reden ben ik voor niemand bang. Aankomende zondag heeft H2be wederom kans op een overwinning en net als voor de wedstrijd tegen Breda2 zeg ik: we bepalen zélf de uitslag van deze partij!!! Tot zondag.

Geplaatst door: Michiel Schröder
16 maart
29 februari [LINK]
2 december
25 november
24 november [LINK]
21 november
9 november
3 november
31 oktober [LINK]
23 oktober
19 oktober
9 oktober
23 september
19 september
16 september
16 september
15.05 p.r.ceptie
10.04 Joris
07.04 Co
23.03 p.r.ceptie


Site by: QForma - www.qforma.nl Copyright © Heren 2 Berkel-Enschot
2002 - 2016