SCHRODER: "H2BE IS MEER DAN ALLEEN EEN ANGSTGEGNER"
14 april 2011

 Woensdagavond 13-04-2011, 23.30u

 

Tijdens het poetsen van mijn tanden vanochtend wierp ik een blik in de spiegel om mijn hechtingen te inspecteren. Terwijl ik de lange uitstekende draden op mijn kin bekeek, herinnerde dit ‘souvenir’ me aan de glorieuze overwinning die ik met mijn mannen heb behaald afgelopen weekeinde. Tegelijkertijd raakte ik geïnspireerd om weer wat van mezelf te laten horen. Met alle ontwikkelingen die hebben plaatsgevonden sinds de winterstop is er genoeg om over te lullen.

 

De eerste seizoenshelft is goed en naar tevredenheid verlopen wat betreft de stand. Begin dit seizoen bespraken we samen de te behalen doelstelling. We wilden wederom meedraaien in de bovenste regionen van onze competitie, concreet gezegd: top vier. Toen de winter aanbrak bleek dat we de doelstelling wat konden aanscherpen en we besloten onze podiumplaats van vorig jaar (nummer twee) te verdedigen. Were Di2 domineerde de competitie en claimde daarmee een grotere favorietenrol dan voorgaande jaren. Ondanks de Were-dianen zelf geen uitspraken meer deden over het verloop van de competitie, zullen zijzelf en vele anderen op dat moment gedacht hebben dat het onvermijdbaar zou zijn dat Were Di2 dit jaar wel het kampioenschap zou behalen. Ondanks onze geweldige thuisoverwinning op Were Di was ik allang tevreden met het feit dat we een podiumpositie innamen.

 

Tijdens de winterstop konden we ons wederom richten op het zaalhockey. Dit zou een speciaal zaalseizoen voor H2be worden, want we mochten aantreden in de reserve Topklasse (ook wel res. Hoofdklasse genoemd). Daarmee is H2be het eerste team binnen eigen club die deze klasse heeft bereikt. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het zaalkampioenschap vorig seizoen ‘per ongeluk’ werd behaald. Zonder deze ambitie ooit te hebben gehad, werd ik vier weken na het feitelijke kampioen worden op de hoogte gebracht van dit heugelijke feit. Na deze kennisneming zat er voor mij maar een ding op: met lichtsnelheid en een luchtgitaar onder mijn arm naar de Clochard! Ik geloof dat ik die avond meer zweet verloren heb dan in alle zaalwedstrijden bij elkaar.

Voor aanvang van de zaalcompetitie dit jaar werd ik door de voorzitter van de zaalcommissie gebeld of ik er wel honderd procent zeker van was of ik wilde promoveren. Ach, waarom ook niet? Met teams als OZ2, FWD2 en Eindhoven2 hadden we niet veel te verliezen. Een onervaren zaalhockeyteam als H2be zou op karakter voor handhaving moeten knokken. Uit tien wedstrijden werden vijftien punten behaald en dat was fantastisch! Een vierde plek werd bemachtigd met een punt achterstand op FWD2. Ik was zo trot als een pauw, want ik had niet verwacht dat we de helft van de wedstrijden konden winnen. Vooral de returnwedstrijd tegen MOP2 was een speciale. Terwijl ik me opmaakte om MOP2 een pak rammel te geven, zag ik bekende gezichten de zaal betreden. Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven: een handvol spelers van Were Di2 had zichzelf in een MOPtenue gehesen en grijnsde onder aanvoering van K. vd Velden vanaf een afstandje. Een aangename verassing in mijn ogen. MOP2 was bij de eerste ontmoeting dramatisch slecht. Met de bestaande rivaliteit en topscorer vd Velden beloofde dit onderonsje vele malen interessanter te worden dan de uitwedstrijd. H2be wist te overwinnen en winnen van vd Velden is altijd leuk!

 

Nadat de zaalcompetitie was afgerond konden we beginnen met de veldvoorbereiding. Ik had mijn best gedaan zoveel mogelijk oefenpotten te regelen, maar helaas gingen er een aantal niet door. Tijdens de laatste voorbereidingsweek besloot een teamgenoot afscheid van ons te nemen om zich vervolgens bij het zesde aan te sluiten.

Ik had vertrouwen in de tweede seizoenshelft. De ervaring leert dat H2be de tweede competitiehelft altijd beter presteert dan de eerste. Dit laatste zullen we even moeten afwachten. Wel kan ik vertellen dat de tweede seizoenshelft een aantal vreemde zondagen heeft gebracht. Zo wonnen we de ene week met 9-0 van MEP2 om vervolgens de week daarop met slechts een punt uit Rosmalen te vertrekken. Voor ons was de wedstrijd tegen Oss2 de belangrijkste. Zij zijn een van onze belangrijkste concurrenten voor de twee plek. Ondanks alle comotie rondom de kraker Were Di2-H2be, probeerde ik mijn teamgenoten scherp te krijgen op de wedstrijd tegen Oss. De Were-dianen hebben me ooit weleens toevertrouwd dat ze het gevoel hadden dat iedereen het liefst van hun wint. Met deze opmerking schoven zij ditmaal de favorietenrol zelf onbewust in eigen schoenen. Ik kan de trouwe bezoekers van Were Di ditmaal melden dat ik de punten tegen Oss belangrijker vond. De teloorgang van mijn elftal een week geleden deed me oprecht zeer. Twee keer op voorsprong, de betere kansen, maar in de laatste minuut ook dat ene punt verliezen, dat was zuur. Wel was het een goede pot en zo liet leermeester van der Valk zich postief uit over het vertoonde spel. Er verscheen een glimlach op mijn gezicht toen ik de complimenterende woorden van van der Valk las. Het komt niet heel erg vaak voor dat onze half gepensioneerde trainer zich complimenteus uitlaat na een verliespartij in eigen huis. Ik geloof wel dat zijn woorden H2be een hart onder de riem hebben gestoken. Het was namelijk ook een bevestiging van de geboekte vooruitgang die we als team hebben gemaakt en dat deed me deugd.

 

Met een gelijkspel en een verlies achter de rug mochten we eindelijk aantreden tegen Were Di2. Winkelmolen heeft het verloop van deze pot uitgebreid in kaart gebracht, dus onze trouwe lezers zijn inmiddels op de hoogte van de gespeelde wedstrijd en het beeld dat daar bij hoorde. Wat ik me echter wel afvraag is wat er nou daadwerkelijk aan de hand is met Were Di wanneer zij H2be treffen. Ik heb ons al eens eerder tot ‘angstgegner’ gedoopt, maar zou dat nou werkelijk de reden zijn waarom Were Di2 het niet voor elkaar krijgt om het beste in zichzelf naar boven te krijgen in deze wedstrijden? Ik betwijfel het.

Een aantal weken geleden was er een feestje op Were Di. Deze club ligt met een kleine omweg op de route voor de dorstige kelen uit Berkel-Enschot die nog een kijkje willen nemen in de kroeg. Zo besloot ik zelf ook om een biertje te drinken bij onze Tilburgse hockeyburen. Het was een gezellige bende en het bier stroomde rijkelijk uit de tap. Ik kwam natuurlijk een aantal van onze rivalen tegen en zo werd er geouwehoerd over de teleurstellende resultaten van die dag (H2be speelde gelijk tegen Rosmalen, WD2 verloor van Oss). Vervolgens deelden we elkaar mede dat we uitkeken naar de derby die twee weken later gespeeld zou worden. Het feestje liep ten einde en vlak voor ons vertrek werden ik en een teamgenoot herkend door andere Were-dianen. Er volgden een aantal merkwaardige gesprekken die mij deden verbazen. Een aantal citaten:

 

“Hey, jij bent van Berkel2! Mooi man, jullie zullen wel weer van ons tweede winnen over een aantal weken!”, “Nu er van Oss2 verloren is, zullen we onze doelstelling bijstellen naar slechts het winnen van Berkel”, “Aahh grappig, jij speelt tegen mijn vriendje! Jullie winnen toch altijd van hun?”, “Ik zal jullie over een paar weken fluiten, ik ben benieuwd of die mannen van ons weer met knikkende knieën het veld op lopen”.

 

Hoe dan ook, over deze derby werd gesproken en niet alleen door de spelers zelf. Ik voelde me gevleid door de gevoerde gesprekken, maar ik vond het vooral erg gaaf dat de historie/rivaliteit tussen beide teams leeft op de club. Zo zijn er ook mensen van Berkel-Enschot die met ons team meeleven en in de vroege ochtend mee zouden afreizen naar Were Di om getuige te zijn van de wedstrijd. Dit soort taferelen belaadt een wedstrijd altijd een beetje extra. Ik vind dat spelers van Were Di niet zomaar afgeleid moeten raken door deze belading of wedstrijddruk. Toch bleek van dit laatste sprake te zijn.

In de loop van de tweede helft was ik een beetje aan het buurten met vd Velden. Laatstgenoemde hobbelt altijd onlos maakbaar van mezelf over het speelveld, dus waarom niet een klein babbeltje wanneer daar ruimte voor is? Ik besloot de topscorer te plagen met de opmerking dat ik van mening was dat een aantal van zijn teamgenoten bezweken onder de wedstrijddruk. Vd Velden beaamde mijn woorden zonder enige twijfel. Misschien was dat inderdaad wel het geval, maar ik vind het te kort door bocht. Na de historische overwinning op Were Di twee seizoenen geleden (ik refereer aan de 1-6 overwinning voor H2be om 9.00u in de ochtend) wees ik hen al op de noodzaak om een zo objectief mogelijk zelfreflectie te bewerkstelligen. De afgelopen drie veldwedstrijden werden door H2be gewonnen. Misschien zijn we wel meer dan alleen een angstgegner? Ik ben nog steeds overtuigd van het feit dat Were Di2 een meer imponerende spelersbezetting heeft dan wij. Hun doelsaldo getuigt ook van meer scorend vermogen, maar misschien bezit H2be wel meer kwaliteit op een ander vlak dat er voor zorgt dat wij in deze wedstrijden aan het langste eind trokken. Is H2be wel het mindere team? Over de jaren heen heb ik veel meegekregen van trainer van der Valk. De eenvoudige oneliners of uitspraken bevatten soms meer wijsheid dan ik in eerste instantie opmerkte. Van der Valk feliciteerde zijn heren met de geleverde TEAMprestatie. Onder TEAM verstaat hij: Together Everybody Achieves More. Dit gezegd te hebben stel ik mezelf nog eens dezelfde vraag. Is H2be wel het mindere team? Ik denk het niet. Tijdens het spelen van de wedstrijd vielen me niet alleen de vedetteneigingen van een aantal Were-dianen op, maar ook de frustraties die een aantal van hen op elkaar afreageerde. Het gebrek aan zelfvertrouwen om van Berkel-Enschot2 te winnen kwam naar boven en een vorm van arrogantie om slechts van eigen kracht uit te gaan viel tevens op. Als ik dit vergelijk met de vastberadenheid waarmee jongens van ons speelden om een slechts een directe tegenstander uit te schakelen en de onverstoorbare gedrevenheid van het collectief om geen tegendoelpunten te krijgen, dan meld ik bij deze dat Were Di2 nog veel van ons kan leren. Ja, het is Berkel-Enschot die de betere teamprestaties levert en het is Were Di met een meer imponerende spelersbezetting die voor meer doelpunten zorgt en die in dit geval vaker leidden tot winst. Van der Valk herinnerde me van de week aan de stand van drie en een halfjaar geleden toen hij besloot om een Berkel-Enschot2-hoofdstuk aan zijn kleurrijke carrière te plakken. H2be was destijds het team met het grootste aantal tegendoelpunten. Vandaag de dag is H2be het team met de minste tegendoelpunten en dat maakt me apetrots. Overigens wil ik mijn teamgenoten nog een veer in de reet steken. Ik doel op de getoonde veerkracht. Om in een dergelijke wedstrijd met 1-0 achterstand te beginnen nadat onze 0-1 ten onrechte werd afgekeurd, is fataal voor menig team. De gelijkmaker werd al gauw gemaakt en vlak voor rust werd de voorsprong overgenomen. Voor dit verloop heb ik veel waardering. Nadat aanvoerder Kleinvelderman de wedstrijd op slot gooide door de 2-4 te scoren kon ik wel janken van blijdschap. Niet zozeer vanwege de overwinning op Were Di2, maar vanwege de fantastische teamprestatie. Terwijl ik met een gapende wond in mijn gezicht naar mijn teamgenoten snelde om de overwinning te vieren bedacht ik me nog dat ik die avond mijn luchtgitaar niet moest vergeten…

 

Hoe nu verder? Ik blijf me focussen op onze doelstelling: het herveroveren van de tweede plaats. Dit zal een lastige opgave zijn, want we zullen nog genoeg lastige tegenstanders treffen. Komende zondag staat Zwart-Wit3 op het programma. Ook een lastig team in mijn ogen. Zwart-Wit is de kampioen van vorig jaar en in de thuiswedstrijd stuitten we op een 1-1 gelijkspel. Ik begrijp dat H2be op een roze wolk zit, maar het is nu tijd om daar van af te donderen. Ik vraag mijn jongens om alles uit de kast te trekken om de resterende wedstrijden met dezelfde focus en gedrevenheid te blijven spelen. Consequent blijven presteren is een pre om een podiumplaats te bemachtigen. Ook waarschuw ik de heren voor de uitwedstrijd naar Den Bosch4. Een waarschuwingsschot is gelost in Rosmalen en ik hoop dat het collectief in dergelijke uitwedstrijden onverstoorbaar kan blijven hockeyen, ook al is dat nog zo lastig.

 

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om de jongens van Were Di2 te bedanken voor de sportieve pot. Ik denk dat, los van een reeks ‘pittige’ arbitrale beslissingen, dit een toffe wedstrijd was. Were Di2 is nog steeds de kampioenskandidaat en mochten ze dit jaar slagen, dan hoop ik dat ik ze mag komen feliciteren op hun feestje, hoewel ik het geweldig zou vinden om ook komend seizoen nog een tweetal scorebordfotootjes te kieken…

 

Ps. Trouwe H2be supporters, bedankt om ook op de vroege ochtend aanwezig te zijn

 

Ps2. Niek, bedankt voor het acuut hechten van de snee 

 

 

 

Geplaatst door: Michiel Schröder
16 maart
29 februari [LINK]
2 december
25 november
24 november [LINK]
21 november
9 november
3 november
31 oktober [LINK]
23 oktober
19 oktober
9 oktober
23 september
19 september
16 september
16 september
15.05 p.r.ceptie
10.04 Joris
07.04 Co
23.03 p.r.ceptie


Site by: QForma - www.qforma.nl Copyright © Heren 2 Berkel-Enschot
2002 - 2016