SCHRÖDER: "PROMOVENDUS VERRAST JEUGDIG PUSH2"
11 september 2012

Goed van start in de hoofdklasse             dinsdag 11 september 2012, 11.15u

 

Ik kon niet wachten tot het nieuwe hockeyseizoen zou starten. Al was het alleen maar om de zure nasmaak van vorig jaar weg te spoelen. Ik wilde zo snel mogelijk een nieuwe start maken. Precies een jaar geleden kreeg H2be het verzoek om te promoveren naar de hoofdklasse, maar na overleg werd besloten om dit aanbod af te slaan. We zouden gaan knokken voor het kampioenschap, maar in het zicht van de haven hebben we onszelf de titel ontnomen. Een grotere hockeykater ben ik in twintig jaar niet tegengekomen. Ik geloof dat ik twee weken lang doodziek en verdwaasd in m’n wedstrijdkloffie van de betreffende zondag heb rondgelopen. De teleurstelling was enorm! Ik hou hier gauw over op, want ik voel de diarree wederom langs mijn benen naar beneden druipen… Wat ik wél kan melden is dat het een geweldig seizoen was waarin H2be zich weer veel ontwikkeld heeft en liet zien dat het niet veel meer te zoeken had in de overgangsklasse. Ik nam mezelf voor om in het nieuwe seizoen weer te vechten voor het kampioenschap met bijhorende promotie, totdat ik vernam dat Tilburg5 definitief afzag van promotie. Ik bedacht me geen seconde en nam contact op met de KNHB en diende ditmaal zelf het verzoek tot promoveren in. Enkele weken later kreeg ik het bericht dat dit verzoek werd gehonoreerd!! Geen kampioenschap, máár wel de promotie waar ik op hoopte! Ik lichtte mijn team direct in en ik bracht de heren op de hoogte van onze poule:

 

H2be

Breda2

Den Bosch2

Eindhoven2

HCAS2

Push2

OranjeZwart2

Tilburg2

Tilburg3

WereDi2

ZwartWit2

 

Ik beken dat er een koude rilling over mijn rug heen trok toen ik dit lijstje voor het eerst zag. Een paar seconde later begon ik hard te lachen. Ik kon het niet geloven! BERKEL-ENSCHOT2, HAHAHA, wat een grap!! Jarenlang heb ik gefantaseerd over hoe geweldig het zou zijn als wij in de hoofdklasse zouden acteren. Het was werkelijkheid geworden.

 

In de zomerstop werd afscheid genomen van een aantal jongens: Piet Ioannidis, Rutger Strijker en Thomas Alberts. Piet besloot te stoppen met hockey, Rutger kreeg eindelijk een baan bij een luchtvaartmaatschappij en Thomas bedankte het team en gaf aan een stap terug te doen om nieuwe jongens een kans te gunnen. Ik wil Alberts een speciaal bedankje geven. Het is al jarenlang een maatje van me. Daarnaast is hij acht seizoenen een loyale teamgenoot geweest die zich altijd heeft ingezet voor het collectief. Mede dankzij hem is H2be wat het op dit moment is. Bedankt Thommie en doe Das Phantom de groeten als je hem op het hockeyveld nog eens tegen het lijf loopt!!

 

Joris Drogtrop en Gijs de Mol zijn de nieuwe gezichten in H2be. Deze jongens heb ik in de jeugd getraind en ik ken ze dus goed. Met overtuiging meld ik dat zij een aanwinst zijn voor het team en dat ik in beiden de volste vertrouwen heb. Naast de twee nieuwe gezichten verwelkomt H2be een oudgediende: Robert Kennis. Kennis is wegens een blessure twee jaar uit de running geweest, maar na de eerste training bleek direct dat het keepersbloed nog steeds door zijn aderen stroomt. Berkel-Enschot2 leek er helemaal klaar voor, maar het verwelkomen van mensen hield voorlopig nog niet op. Dit jaar is de staff van H2be aanzienlijk versterkt. Petra Nooteboom en Ruud van der Valk zijn ook aan boord van het schip gesprongen. Oud oefenmeester van der Valk keert terug op de vertrouwde vrijdagavond waar hij Coach Fuller zal assisteren. Mevrouw Nooteboom zal een deel van mijn en Fuller’s taken overnemen en het team ondersteuren waar dat nodig is. Een heel professioneel plaatje voor het tweede van Berkel-Enschot, iets om trots op te zijn.

 

Tijdens het teamweekend werden de nieuwelingen op gepaste wijze ontgroend en werden de taken rond het kampvuur opnieuw verdeeld. Vorig jaar sprak ik mijn onvrede uit over een bepaalde laksheid bij het uitvoeren van taken. Ook sprak ik over het gebrek aan zelfinitiatief. Dit heeft mij doen besluiten om er dit jaar kort op te zitten. Ik heb een reglement opgesteld waardoor de heren ongetwijfeld gemotiveerd raken bij het volbrengen van de taak. Ik heb de strenge, maar rechtvaardige Pothouder Nieuwenhuijze duidelijke instructies gegeven over de handhaving van dit reglement. Ik zal voortaan ontspannen het trainingsveld betreden zonder mezelf af te vragen of de ballen wel op tijd aanwezig zijn.

 

Na een licht chaotische competitievoorbereiding, waarin de absentie van spelers centraal stond, hadden ik en coach Fuller het gevoel dat we klaar zouden zijn voor het eerste competitieduel. Push2 stond verleden zondag op het programma. Voorafgaand aan de voorbespreking werd een nieuwe teamfoto geschoten. Ik zal een nieuw bord laten drukken, want uiteraard moet de huidige selectie pronken in ons clubhuis. Na een uitgebreide bespreking betraden we het hoofdveld waar we ons lichtelijk moesten haasten om op tijd te kunnen starten. Toen ik naar de middenstip liep voor de tos zag ik een manneke van negentien of twintig jaar oud met een aanvoerdersband om zijn arm op mij wachten. Ik gaf hem natuurlijk een veel te stevige handdruk en keek hem vriendelijk doch doordringend in zijn ogen aan. Push2 is op papier een sterker team dan H2be, maar tijdens deze tos kreeg ik een ‘confidence boost’. Push2 betrof een erg jong team met veel getalenteerde hockeyers. Na de tos snelde ik me naar de kopcirkel waar mijn teamgenoten wachtten voor de yell. Ik sprak het collectief toe en benadrukte de jeugdigheid van onze tegenstander. Op het vlak van ervaring en mentale weerbaarheid zou winst te behalen zijn. De eerste speelminuten voelden een beetje onwennig. Even zoeken naar elkaar, even het controlegevoel krijgen. Al snel na de openingsfase trok H2be het veldspel naar zich toe. Push2 betrachtte onze opbouw onder druk te zetten, maar heldere afspraken zorgden ervoor dat H2be balbezit hield. Ondanks het vertrouwen begon te groeien, was één verkeerde aanname op de as van het veld voldoende voor Push om met een counter H2be af te straffen. Zo keken we na een kwartier spelen tegen een 0-1 achterstand aan. Echter maakte Berkel-Enschot2 zich niet al te druk en hield vast aan het game plan. Dit resulteerde in strafcorner voor de thuisploeg. Deze werd hard en laag ingepusht door Kleine Hooijen. Deze gelijkmaker gaf vertrouwen aan de ploeg. Ondanks de jonge honden uit Breda als bronzige hertjes over het veld bleven springen, werd er weinig gecreëerd door hen. Onze verdedigende linie zat kort op de gedreven spitsen van Push en deze werden aan banden gelegd. Even later behaalde een H2be een tweede strafcorner. De bal verdween hoog in de kruising nadat deze de handschoen van de keeper raakte. We konden gaan rusten met een voorsprong. Tijdens de rust werden het positieve spel benadrukt. Ik realiseerde me dat deze wedstrijd gewonnen móest worden.

 

Na aanvang van de tweede helft bleef H2be gecontroleerd in haar taak hockeyen. Langs de lijn hoorde ik zo nu en dan de coach van Push2 zijn frustraties richting zijn spelers en arbitrage uiten. Hij maakte zich kwaad. Begrijpelijk, want deze meneer kwam uiterst zelfverzekerd de parkeerplaats opgereden bij aankomst op onze club. Wist hij veel dat hij een ander half uur later tegen een achterstand zou aankijken zonder dat zijn team grip op de wedstrijd zou hebben. Aan zijn gezicht was af te lezen dat hij dit niet had verwacht. Onderschatting had op de loer gelegen. Ondanks ik had verwacht dat de jochies van Push gefrustreerd zouden raken gedurende de speeltijd verstreek, viel me op dat dit alles meeviel. Mijn complimenten aan Push2 voor feit dat zij bleven hockeyen. H2be bleef kansen creëren en verschillende prachtkansen werden niet afgemaakt. Daarnaast verdient de keeper van Push ook een schouderklopje. Reddingen hadden ervoor gezorgd dat deze openingspot een wedstrijd bleef. H2be verdiende een derde treffer, maar deze viel niet. Push2 bleef knokken voor een punt en voerde in de slotfase van de wedstrijd de druk op. Een onrustige fase was het gevolg. Berkel-Enschot kreeg het voor het eerst in deze pot echt lastig in de opbouw. De bal werd niet meer in de ploeg gehouden en er werd voornamelijk op onze helft gehockeyd. We gaven weliswaar geen kansen weg, maar met slechts één doelpunt verschil waren we in een ongemakkelijke situatie beland. Dat komt voor een deel omdat niet het gehele team dit soort situaties herkend. Een aantal van onze jongens maakten zich schuldig aan uit positie lopen, een aantal anderen zagen niet in dat het gevaarlijk werd om met velen over de ballijn te lopen en bij een veel spelers ontbrak de overtuiging in het aanbieden naar onze laatste linie die ballen nog lastig kwijt kon. Waar H2be de gehele wedstrijd gedisciplineerd volgens een bepaald systeem had gespeeld, leek het nu af en toe een krioelende mierenhoop. Natuurlijk moeten de ervaren jongens de anderen op sleeptouw nemen en coachen in een dergelijke fase, maar dat neemt niet weg dat de anderen ook deze situaties moeten leren herkennen en zij gehoor moeten geven aan de coaching. H2be had een momentje van rust en bezinning nodig om deze voorsprong niet uit handen te geven en de wedstrijd uit te spelen. Na deze bezinning, ontstond er wat meer rust en de drie punten werden veilig gesteld. Zoals van der Valk gezegd zou hebben: “Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan!”. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik opgelucht was toen het eindsignaal luidde. De eerste drie punten in de hoofdklasse zijn binnen!

 

Na afloop van de wedstrijd overheerste er een goede stemming. Een goede start is het halve werk. De zon scheen volop, dus het vochtlevel werd peil gebracht door vele kannetjes spa goud. Het was een sterke vertoning geweest van H2be en coach Fuller was tevreden met het vertoonde spel. Ik maak mezelf geen enkele illusie na deze eerste overwinning. We zullen het nog zwaar krijgen in deze poule en we zullen van week tot week moeten leven. Waar mogelijk, punten sprokkelen. Deze underdog rol bevalt me en ik geloof dat deze rol H2be goed staat. Het haalt druk van de schouders om iedere wedstrijd te móeten winnen, zoals dat vorig jaar wel van ons werd verwacht. Het zal wederom een prachtig seizoen worden waarin we veel zullen leren. Ik kijk uit naar volgende week!

 

Mijn laatste alinea besteed ik aan een oude rivaal die we dit seizoen opnieuw zullen treffen: Were Di2. Gistermiddag liep ik door de Albert Heijn XL in Tilburg waar ik een van hun spelers trof op de frisdrankafdeling. Deze ontmoeting herinnerde me eraan dat ik Were Di moest vermelden in mijn verslagje. De Werediaan vertelde me dat ze een afstraffing hadden gehad van Oranje Zwart. “Een team dat onze fouten meteen afstraft” zei hij letterlijk. Hoe dan ook, de twee hockeyontmoetingen tussen H2be en Were Di2 zullen vanouds spektakel opleveren. Ik heb het maken van scorebord foto’s verleden jaar enorm gemist en ik ben benieuwd of favoriet Were Di dit jaar wel in staat is om hun angstgegner de mond te snoeren. Zij hebben per slot van rekening een voorsprong op ons: zij hebben al een jaar ervaring in deze klasse en zij hebben naar verluid ook goed gepresteerd. Ik begreep dat zij als zesde zijn geëindigd. Mooie prestatie van een promovendus! Een kijkje op de KNHB website leerde mij dat ik zondag 14 oktober in mijn agenda moet arceren: Were Di2 – H2be. Hopelijk spelen we om 09.00u in de ochtend, dat zou vertrouwd voelen! Ik maak meteen van gelegenheid gebruik om de groeten te doen aan mijn directe tegenstander en hockeyvriend K. van der Velden. Hopelijk is hij het niet verleerd om chagrijnig te kijken na een wedstrijd…

 

Geplaatst door: Michiel Schröder
16 maart
29 februari [LINK]
2 december
25 november
24 november [LINK]
21 november
9 november
3 november
31 oktober [LINK]
23 oktober
19 oktober
9 oktober
23 september
19 september
16 september
16 september
15.05 p.r.ceptie
10.04 Joris
07.04 Co
23.03 p.r.ceptie


Site by: QForma - www.qforma.nl Copyright © Heren 2 Berkel-Enschot
2002 - 2016